Creation Details
Prompt: “สายที่ไม่ควรรับ
ความเงียบไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวในตัวมันเอง แต่มันจะน่ากลัว… เมื่อเรารู้สึกว่า มันกำลังฟังเราอยู่
---
คืนวันศุกร์ในห้องเช่าขนาดเล็กของโต้ง เป็นคืนที่ไม่ควรจดจำ แต่กลับฝังแน่นอยู่ในหัวผมมากกว่าคืนไหน ๆ ห้องนั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษ ผนังสีหม่น โซฟาผ้าเก่า ๆ ทีวีที่เปิดทิ้งไว้โดยไม่มีใครสนใจ และไฟดวงเดียวบนเพดานที่ส่องแสงเหลืองอ่อนจนเกิดเงายาวตามมุมห้อง
ผมนั่งอยู่ข้างโต้ง เราไม่ได้คุยกันมานานกว่าชั่วโมง ต่างคนต่างก้มหน้าเล่นมือถือ ราวกับโลกทั้งใบถูกย่อให้เหลือเพียงหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ในมือ ความเงียบไม่ได้อึดอัดในตอนแรก มันเป็นความเงียบที่คุ้นเคย เหมือนคืนอื่น ๆ ที่เราปล่อยเวลาไหลผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเกมในมือถือผมขึ้นคำว่า GAME OVER อีกครั้ง
ผมถอนหายใจแรงกว่าที่ตั้งใจ เสียงนั้นดังพอให้โต้งเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนหน้าเขา รอยยิ้มที่ดูเหมือนคนคิดอะไรบางอย่างอยู่ แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะพูดออกมาดีหรือไม่
“เบื่อว่ะ” ผมพูดออกไปตรง ๆ
โต้งพยักหน้าเหมือนเข้าใจดี แล้วพูดประโยคที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
“งั้นลองทำอะไรแปลก ๆ มั้ย”
เขาหยิบมือถือขึ้นมา เปิดรายชื่อเบอร์เก่า ๆ ที่แทบไม่เคยแตะ ไถลงช้า ๆ อย่างจงใจ ก่อนจะหยุดที่ชื่อหนึ่ง
ชื่อของผม
ต่อท้ายด้วยคำว่า เครื่องเก่า
หน้าจอขึ้นข้อความทันทีที่แตะเข้าไป
หมายเลขนี้ถูกปิดใช้งาน
“เบอร์นี้เคยเป็นของมึงใช่ปะ” โต้งถาม
ผมพยักหน้า เบอร์นั้นเป็นซิมเก่าที่ผมเลิกใช้ไปหลายปีแล้ว เลิกใช้พร้อมกับช่วงชีวิตที่ผมไม่อยากย้อนกลับไปคิดถึง
“โทรดูดิ” โต้งพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนชวนเล่น “คงไม่ติดหรอก”
ในใจผมรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเตือน แต่ความเบื่อทำให้เสียงเตือนนั้นเบาลง ผมไม่ห้าม ไม่ทักท้วง แค่ปล่อยให้มันกดโทร
เสียงเรียกสายดังขึ้น
…ติ๊ด …ติ๊ด
ผมกำลังจะหัวเราะ กำลังจะพูดว่า เห็นมั้ย แต่ประโยคนั้นค้างอยู่ในคอ เมื่อปลายสายรับ
“ฮัลโหล…”
หัวใจผมเหมือนถูกบีบแน่น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนแปลกหน้า ไม่ใช่เสียงคล้าย แต่มันคือเสียงของผมเอง ทุกจังหวะการพูด ทุกลมหายใจ เหมือนกำลังฟังเสียงสะท้อนจากตัวเอง
โต้งหน้าเสีย มือที่ถือมือถือเริ่มสั่น
“ชื่ออะไร…” เขาฝืนถาม “ตอนนี้อยู่ไหน”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ความเงียบที่ยาวนานพอให้ผมเริ่มสงสัยว่าเราอาจคิดมากไปเอง
ก่อนที่เสียงนั้นจะตอบกลับมา
“ชื่อ…ชื่อกูเอง”
อากาศในห้องเย็นลงทันที ทั้งที่แอร์ไม่ได้เปิด ไฟบนเพดานกะพริบวูบหนึ่งครั้ง
“ตอนนี้เหรอ…” เสียงจากปลายสายพูดต่อ ช้าและนิ่ง
“อยู่ข้างหลังพวกมึง”
ผมรู้สึกได้ทันทีว่าไม่ควรหัน ไม่ควรมอง ไม่ควรรับรู้ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ความอยากรู้กับความกลัวดึงผมไปคนละทาง และความอยากรู้เป็นฝ่ายชนะ
เงาคนยืนอยู่ในมุมห้อง รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ผอมยาวผิดสัดส่วน แขนห้อยต่ำเกินเข่า คอเอียงเหมือนเคยหักแล้วถูกต่อกลับอย่างลวก ๆ ดวงตาขาวล้วนไร้แววชีวิต
มันยิ้ม รอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุ
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เสียงดังขึ้น
ปากมันไม่ขยับ แต่เสียงนั้นดังชัดในหัวผม เป็นเสียงของผมเอง
โทรศัพท์ในมือโต้งแตกดังแกรก รอยร้าววิ่งเต็มหน้าจอ ตัวอักษรปรากฏขึ้น
สายยังดำเนินอยู่
ไฟดับ ความมืดกลืนทุกอย่าง
---
ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา บนโซฟาตัวเดิม แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านราวกับคืนก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น โต้งยังนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าปกติจนน่ากลัว
“เมื่อคืน…” ผมเริ่มพูด
“เมื่อคืนอะไร” เขาถามอย่างงงจริง ๆ
ผมหยิบมือถือขึ้นมา ประวัติการโทรแสดงสายโทรออกตอนตีสาม ไปยังหมายเลขที่ไม่แสดงชื่อ โต้งมองแล้วพูดแค่ว่า
“มึงฝันไปปะ”
ตั้งแต่นั้น บางอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ แต่ต่อเนื่อง โต้งไม่เรียกชื่อผมอีก เขาใช้คำว่า เฮ้ หรือไม่ก็ไม่เรียกเลย ราวกับไม่แน่ใจว่าผมคือใคร
คืนถัดมา โทรศัพท์ผมดังตอนตีสอง ไม่มีชื่อ ไม่มีเบอร์ ผมไม่กดรับ แต่สายเชื่อมต่อเอง
“มึงยังอยู่ดีนี่”
เสียงของผมดังจากลำโพง เย็น นิ่ง และไร้อารมณ์ มันบอกว่ามันคือ ผม ที่รับสายแทน และมันจะอยู่ต่อ ตราบใดที่ผมยังไม่ส่งต่อ
จากคืนนั้น ผมเริ่มจำบางช่วงเวลาไม่ได้ มีคนทักผมเหมือนเราเพิ่งคุยกัน ทั้งที่ผมจำไม่ได้เลย โทรศัพท์ผมมีประวัติการโทรออกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้าย ผมโทรกลับไปหาเบอร์นั้นเอง มันรับทันที
“ไม่มีใครวางสายได้” มันพูด “มีแค่ส่งต่อ”
คืนวันศุกร์ถัดมา ห้องไฟสลัว โซฟาตัวเดิม โต้งนั่งก้มหน้าเล่นมือถือเหมือนคืนแรกไม่มีผิด
“เบื่อว่ะ…” เขาพูด
ผมยิ้ม รอยยิ้มที่ผมเคยเห็นในเงามืด
“งั้นลองทำอะไรแปลก ๆ มั้ย”
ผมกดโทร เบอร์ที่ไม่ควรมีอยู่ เสียงสัญญาณดัง
…ติ๊ด …ติ๊ด
ผมลุกขึ้น ไปยืนในความมืดข้างหลังเขา และพูดด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป
“ลองหันหลังดูสิ”
---
สายยังดำเนินอยู่”
Art Style: Classic Action
Color Mode: Full Color
Panels: 1
Created: