Creation Details
Panel prompts:
- #1“แนะนำตัวละคร ฝ่ายชาย: แก๊งพยัคฆ์ใต้เงาชุดนักเรียน คิริน (รชต): ทายาทอันดับหนึ่งของแก๊งมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล นิสัยนิ่งขรึม พูดน้อย ตาสวยแต่ดุ มีรังสีคุกคามที่พยายามกดไว้ใต้ท่าทีเมินเฉยต่อโลก สิงห์: ลูกน้องมือขวา นิสัยจริงจัง บ้าพลัง พยายามทำตัวเป็นนักเรียนตัวอย่างจนดูเกร็งไปทั้งตัว ไม้: ลูกน้องสายสืบ นิสัยร่าเริงเกินเหตุ กะล่อนนิดๆ แต่อาวุธในมือคือมีดสั้นที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิด ฝ่ายหญิง: ยัยตัวแสบสายรุก พรีม (พริมา): ดาวโรงเรียนผู้สดใสและเข้าถึงง่าย เธอมีสัญชาตญาณเฉียบคม ขี้สงสัย และชอบความท้าทาย ยิ่งใครดู "มีอะไร" เธอจะยิ่งพุ่งเข้าหาด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ (รัก) ช้าวันแรกที่โรงเรียนมัธยมเซนต์แมรี่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความราบรื่นอย่างที่ คิริน วาดฝันไว้ ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยที่พยายามเลียนแบบ "เด็กนักเรียนทั่วไป" เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังใส่หน้ากากที่หนักอึ้งตลอดเวลา บรรยากาศ: ห้องเรียน 6/2 กับความเงียบที่น่าอึดอัด สถานที่: ห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ดูวุ่นวาย อารมณ์: ความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ใบหน้าตายด้าน คิรินเดินเข้ามาพร้อมกับ สิงห์ และ ไม้ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมห้องที่จับจ้อง "เด็กใหม่" กลุ่มนี้เป็นตาเดียว คิริน: นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างหลังห้อง วางกระเป๋าด้วยท่าทางทะมัดทะแมงเกินไปจนดูเหมือนวางอาวุธ เขาพยายามจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกเพื่อหลบสายตาคนอื่น สิงห์: พยายามทำตัวกลมกลืนด้วยการนั่งตัวตรงเป๊ะ มือวางบนเข่าทั้งสองข้าง สายตาเหลือบมองไปรอบห้องตลอดเวลาเหมือนกำลังตรวจตราความปลอดภัยมากกว่าจะมาเรียน ไม้: เริ่มสร้างมิตรภาพด้วยการแจกขนมเพื่อนรอบข้าง แต่ดันพูดจาสุภาพเกินเหตุจนเพื่อนในห้องอย่าง "ก้อง" (หัวโจกหลังห้อง) เริ่มสงสัย "เฮ้ยพวกนาย มาจากโรงเรียนประจำหรือไง ทำไมดูเกร็งกันจัง?" ฉากสำคัญ: ความลับบนดาดฟ้า ในช่วงพักเที่ยง คิรินนัดลูกน้องทั้งสองขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อกำชับเรื่องแผนการปิดบังตัวตน สถานที่แห่งนี้เขาคิดว่า "ปลอดภัยที่สุด" แต่มันคือที่กบดานประจำของ พรีม การกระทำที่แอบซ่อน: พรีมนอนอ่านหนังสืออยู่บนม้านั่งตัวยาวหลังแท็งก์น้ำเก่า เธอเห็นกลุ่มเด็กใหม่สามคนเดินขึ้นมาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ สัญชาตญาณความขี้สงสัยทำงานทันที เธอจึงแกล้งนอนนิ่งและแอบฟังอยู่เงียบๆ คิริน: (เสียงต่ำเข้ม) "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเดินตามหลังฉันเป็นแถวเรียงหนึ่งตอนเดินในโถงทางเดิน" สิงห์: "ขออภัยครับ...เอ่อ คิริน พอดีมันเป็นสัญชาตญาณการคุ้มกัน" ไม้: "นายน้อย...เอ๊ย! คิรินครับ พวกเราจะพยายามครับ แต่ไอ้การต้องยิ้มให้ทุกคนเนี่ย มันยากกว่าฝึกยิงปืนอีกนะครับ" คิริน: "ยากก็ต้องทำ ถ้าใครรู้ฐานะจริงของฉันขึ้นมา พวกเราถูกสั่งพักงานแน่... เข้าใจไหม?" ลูกน้องทั้งสอง: "เข้าใจแล้วครับ!" (พร้อมก้มหัวคำนับแบบ 90 องศา) พรีมที่แอบฟังอยู่หลังแท็งก์น้ำถึงกับเบิกตากว้าง เธอรีบยกมืออุดปากตัวเองไว้ไม่ให้หลุดเสียงหัวเราะหรือเสียงอุทานออกมา 'นายน้อย? สั่งพักงาน? ยิงปืน? นี่ฉันกำลังอยู่ในโลกนิยายมาเฟียหรือไงกัน' คิรินจะปิดบังตัวตนได้หรือไม่? สถานะปัจจุบัน: "ความลับที่เริ่มรอยร้าว" ในสายตาของเพื่อนคนอื่นๆ คิรินอาจดูเป็นแค่ "เด็กใหม่มาดนิ่งที่ดูเข้าถึงยาก" แต่สำหรับพรีม เขาคือ "ปริศนาชิ้นใหญ่" ที่เธอต้องถอดรหัสให้ได้ พรีมตัดสินใจเก็บความลับนี้ไว้คนเดียว เธอไม่นำไปบอกใคร เพราะรู้ว่าถ้าความลับนี้กระจายไป ความตื่นเต้นก็จะหายไปทันที เธอเลือกที่จะเริ่ม "รุก" เพื่อพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเอง ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน: ขณะที่คิรินกำลังเดินลงจากบันได พรีมจงใจเดินตัดหน้าแล้วแกล้งทำของตก คิรินรีบก้มลงเก็บให้ด้วยความรวดเร็วระดับมืออาชีพ พรีมรับของมาแล้วแกล้งใช้นิ้วมือสัมผัสหลังมือเขาเบาๆ พร้อมกับจ้องเข้าไปในตาของเขา "ขอบคุณนะ... คิริน นายเนี่ยดู 'เท่' กว่านักเรียนทั่วไปเยอะเลยนะ โดยเฉพาะตอนออกคำสั่ง" เธอยิ้มให้เขาก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คิรินยืนอึ้ง หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนว่าเธอแค่พูดเล่น หรือเธอ "รู้" อะไรบางอย่างเข้าแล้วกันแน่!”
- #2“พระเอกเป็นทายาทมาเฟียต้องเก็บความลับนี้ไว้ ช้าวันแรกที่โรงเรียนมัธยมเซนต์แมรี่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความราบรื่นอย่างที่ คิริน วาดฝันไว้ ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยที่พยายามเลียนแบบ "เด็กนักเรียนทั่วไป" เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังใส่หน้ากากที่หนักอึ้งตลอดเวลา บรรยากาศ: ห้องเรียน 6/2 กับความเงียบที่น่าอึดอัด สถานที่: ห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ดูวุ่นวาย อารมณ์: ความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ใบหน้าตายด้าน คิรินเดินเข้ามาพร้อมกับ สิงห์ และ ไม้ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมห้องที่จับจ้อง "เด็กใหม่" กลุ่มนี้เป็นตาเดียว คิริน: นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างหลังห้อง วางกระเป๋าด้วยท่าทางทะมัดทะแมงเกินไปจนดูเหมือนวางอาวุธ เขาพยายามจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกเพื่อหลบสายตาคนอื่น สิงห์: พยายามทำตัวกลมกลืนด้วยการนั่งตัวตรงเป๊ะ มือวางบนเข่าทั้งสองข้าง สายตาเหลือบมองไปรอบห้องตลอดเวลาเหมือนกำลังตรวจตราความปลอดภัยมากกว่าจะมาเรียน ไม้: เริ่มสร้างมิตรภาพด้วยการแจกขนมเพื่อนรอบข้าง แต่ดันพูดจาสุภาพเกินเหตุจนเพื่อนในห้องอย่าง "ก้อง" (หัวโจกหลังห้อง) เริ่มสงสัย "เฮ้ยพวกนาย มาจากโรงเรียนประจำหรือไง ทำไมดูเกร็งกันจัง?" ฉากสำคัญ: ความลับบนดาดฟ้า ในช่วงพักเที่ยง คิรินนัดลูกน้องทั้งสองขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อกำชับเรื่องแผนการปิดบังตัวตน สถานที่แห่งนี้เขาคิดว่า "ปลอดภัยที่สุด" แต่มันคือที่กบดานประจำของ พรีม การกระทำที่แอบซ่อน: พรีมนอนอ่านหนังสืออยู่บนม้านั่งตัวยาวหลังแท็งก์น้ำเก่า เธอเห็นกลุ่มเด็กใหม่สามคนเดินขึ้นมาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ สัญชาตญาณความขี้สงสัยทำงานทันที เธอจึงแกล้งนอนนิ่งและแอบฟังอยู่เงียบๆ คิริน: (เสียงต่ำเข้ม) "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเดินตามหลังฉันเป็นแถวเรียงหนึ่งตอนเดินในโถงทางเดิน" สิงห์: "ขออภัยครับ...เอ่อ คิริน พอดีมันเป็นสัญชาตญาณการคุ้มกัน" ไม้: "นายน้อย...เอ๊ย! คิรินครับ พวกเราจะพยายามครับ แต่ไอ้การต้องยิ้มให้ทุกคนเนี่ย มันยากกว่าฝึกยิงปืนอีกนะครับ" คิริน: "ยากก็ต้องทำ ถ้าใครรู้ฐานะจริงของฉันขึ้นมา พวกเราถูกสั่งพักงานแน่... เข้าใจไหม?" ลูกน้องทั้งสอง: "เข้าใจแล้วครับ!" (พร้อมก้มหัวคำนับแบบ 90 องศา) พรีมที่แอบฟังอยู่หลังแท็งก์น้ำถึงกับเบิกตากว้าง เธอรีบยกมืออุดปากตัวเองไว้ไม่ให้หลุดเสียงหัวเราะหรือเสียงอุทานออกมา 'นายน้อย? สั่งพักงาน? ยิงปืน? นี่ฉันกำลังอยู่ในโลกนิยายมาเฟียหรือไงกัน' คิรินจะปิดบังตัวตนได้หรือไม่? สถานะปัจจุบัน: "ความลับที่เริ่มรอยร้าว" ในสายตาของเพื่อนคนอื่นๆ คิรินอาจดูเป็นแค่ "เด็กใหม่มาดนิ่งที่ดูเข้าถึงยาก" แต่สำหรับพรีม เขาคือ "ปริศนาชิ้นใหญ่" ที่เธอต้องถอดรหัสให้ได้ พรีมตัดสินใจเก็บความลับนี้ไว้คนเดียว เธอไม่นำไปบอกใคร เพราะรู้ว่าถ้าความลับนี้กระจายไป ความตื่นเต้นก็จะหายไปทันที เธอเลือกที่จะเริ่ม "รุก" เพื่อพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเอง ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน: ขณะที่คิรินกำลังเดินลงจากบันได พรีมจงใจเดินตัดหน้าแล้วแกล้งทำของตก คิรินรีบก้มลงเก็บให้ด้วยความรวดเร็วระดับมืออาชีพ พรีมรับของมาแล้วแกล้งใช้นิ้วมือสัมผัสหลังมือเขาเบาๆ พร้อมกับจ้องเข้าไปในตาของเขา "ขอบคุณนะ... คิริน นายเนี่ยดู 'เท่' กว่านักเรียนทั่วไปเยอะเลยนะ โดยเฉพาะตอนออกคำสั่ง" เธอยิ้มให้เขาก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คิรินยืนอึ้ง หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนว่าเธอแค่พูดเล่น หรือเธอ "รู้" อะไรบางอย่างเข้าแล้วกันแน่!”
- #3“บรรยากาศในโรงเรียนช่วงหลังเลิกเรียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองของยามเย็น แสงแดดรำไรทอดผ่านระเบียงทางเดิน สร้างเงายาวเหยียดที่ดูเหงาจับใจ แต่สำหรับ คิริน มันคือช่วงเวลาที่เขาต้องรีบ "หนี" ออกจากสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ฉาก: ระเบียงทางเดินหน้าห้องชมรม (ที่ปิดร้าง) อารมณ์: ขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก (Flustered), ความใสซื่อบริสุทธิ์ (Innocent Love) ในสายตาคนอื่น คิรินคือทายาทมาเฟียผู้โหดเหี้ยมที่อาจจะซ่อนเข็มพิษไว้ใต้แขนเสื้อ แต่ความจริงที่ไม่มีใครรู้คือ... คิรินเป็นมือใหม่หัดมีความรัก เขาใช้ชีวิตอยู่แต่ในฐานทัพ ฝึกการต่อสู้และเรียนรู้ธุรกิจมืดมาทั้งชีวิต จนลืม "วิธีการเป็นวัยรุ่น" ไปเสียสนิท การกระทำ (Action - Manga Style) ขณะที่คิรินกำลังรีบเดินไปที่ประตูรั้วโรงเรียน พรีมก็กระโดดออกมาจากหัวมุมกำแพงดักหน้าเขาไว้! พรีม: (ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน) "นี่... รชตคุง ทำไมต้องรีบเดินหนีฉันขนาดนั้นล่ะ? หรือว่าซ่อนอะไรผิดกฎหมายไว้ในกระเป๋าเหรอ?" คิริน: (สะดุ้งสุดตัว ตัวแข็งทื่อเหมือนหิน) "มะ...ไม่มี! ถอยออกไปนะ" พรีม: (สังเกตเห็นใบหูของเขาที่เริ่มแดงก่ำ) "เอ๋... หูแดงเชียวนะ มาเฟีย— เอ๊ย! นักเรียนใหม่เนี่ย ขี้อายกว่าที่คิดนะเนี่ย?" เธอยื่นมือไปกุมมือของเขาที่กำลังสั่นน้อยๆ คิรินเบิกตากว้าง ภาพตัดไปที่หัวใจของเขาที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ (มีเอฟเฟกต์มังงะ "ตึกตัก ตึกตัก" ตัวโตๆ ลอยรอบตัว) ตัวละครสมทบ: ผู้สังเกตการณ์ในเงามืด สถานที่: หลังพุ่มไม้ข้างอาคารเรียน สิงห์: (แอบดูอยู่พร้อมกล้องส่องทางไกล) "ยะ...แย่แล้วครับคุณไม้! นายน้อยถูกโจมตีด้วยการจับมือ! อัตราการเต้นของหัวใจนายน้อยพุ่งทะลุขีดจำกัดแล้ว!" ไม้: (กัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความตื้นตัน) "นี่สินะ... สิ่งที่เรียกว่า 'วัยหวาน' นายน้อยที่เคยล้มชายฉกรรจ์ได้ด้วยมือเปล่า กลับพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวตัวเล็กๆ... ช่างงดงามเหลือเกิน" บทสนทนา: ความถ่อมตัวภายใต้หน้ากาก "ฉัน... ฉันไม่ได้เก่งอะไรแบบที่เธอคิดหรอก" คิรินพูดเสียงเบาหวิวขณะพยายามดึงมือออกอย่างนุ่มนวล (เพราะกลัวเธอจะเจ็บ) "ฉันก็แค่คนธรรมดาที่... ที่ไม่ค่อยรู้เรื่องโลกภายนอกเท่าไหร่" พรีมชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นของเธอจางลงกลายเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนขึ้น เธอเริ่มรู้สึกว่า "นายน้อย" คนนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอแอบได้ยินมาบนดาดฟ้า แต่เขากลับเป็นผู้ชายที่ดู บริสุทธิ์ และ อ่อนน้อม จนน่าประหลาดใจ มุมมองมังงะ: ฉากจบตอนด้วยภาพใบหน้าของคิรินที่ก้มหน้าต่ำ หลบสายตาพรีม โดยมีฉากหลังเป็นแสงอาทิตย์อัสดง พร้อมข้อความโปรยข้างๆ ว่า... "กำแพงในใจที่มาเฟียหนุ่มสร้างขึ้นมาทั้งชีวิต... กำลังสั่นคลอนด้วยสัมผัสเบาๆ จากผู้หญิงที่เขา 'แพ้ทาง' ที่สุด" สรุปสถานการณ์: คิริน: ตกอยู่ในสภาวะ "Confusion" (สับสน) อย่างหนัก เพราะไม่เคยสัมผัสผู้หญิงในเชิงโรแมนติกมาก่อน พรีม: จากที่แค่ "สงสัย" ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็น "เอ็นดู" และอยากปกป้องความใสซื่อนี้ไว้เสียเอง (แต่ยังไม่ทิ้งนิสัยชอบแกล้ง) ความลับ: พรีมมั่นใจแล้วว่าเขาคือ "นายน้อย" จริงๆ แต่เธอกลับรู้สึกว่าความจริงนี้มัน "น่ารัก" มากกว่าน่ากลัว”
Art Style: Soft Romance
Color Mode: Full Color
Panels: 3
Created: